จำหน่ายอุปกรณ์เพาะเห็ด

ไผ่เพ็ด (เพชรบูรณ์) เพ็ก (เลย) เพ็ด (นครราชสีมา) หญ้าเพ็ก

การกระจายพันธุ์ตามธรรมชาติ :เป็นไผ่พื้นเพของเวียดนามและไทย แต่แพร่พันธุ์ไปทั่วประเทศ ไทย และยังพบในประเทศลาว และกัมพูชา มักพบในบริเวณที่แห้งแล้งไฟป่าไหม้บ่อย ๆ  ในภาค ตะวันออกเฉียงเหนือ

การขยายพันธุ์และการผลิตกล้า  : โดยการแยกกอ/แยกหน่อ


ปัจจัยสิ่งแวดล้อมที่เหมาะสมต่อการปลูก :ดิน   ดินปนทราย

การปลูกดูแลบำรุงรักษา    : การคัดเลือกพื้นที่และเตรียมพื้นที่ปลูก   ควรเตรียมพื้นที่ไว้ตั้งแต่ฤดูแล้ง ซึ่งจะทำงานได้สะดวกสามารถลงมือปลูกได้ทันในต้นฤดูฝน โดยในพื้นที่ที่เป็นแอ่ง ที่ลุ่มน้ำขัง มีเนิน หรือมีตออยู่ในพื้นที่ต้องไถบุกเบิก กำจัดตอออกให้หมด ปรับสภาพพื้นที่ให้เรียบ แต่ถ้าเป็นพื้นที่ราบอยู่แล้ว แค่ไถพรวนกำจัดวัชพืชอย่างเดียวก็พอ  ในแหล่งที่สามารถให้น้ำได้ตลอดทั้งปี ก็สามารถปลูกไผ่ได้ตลอดปีเช่นกัน ภาคตะวันออกเฉียงเหนือควรปลูกตั้งแต่ฝนเริ่มตก จนถึงปลายเดือนมิถุนายน หากฝนทิ้งช่วง ควรให้น้ำช่วย หลุมที่ปลูกไผ่ตงควรมีขนาด กว้างxยาวxลึก ไม่น้อยกว่า 50x50x50 เซนติเมตร ให้ใช้ปุ๋ยหินฟอสเฟต 1 กระป๋องนม (ประมาณ 300-500 กรัม) ต่อหลุม ผสมปุ๋ยคอกเก่าที่สลายตัวแล้ว 1 บุ้งกี๋ (ประมาณ 1 กิโลกรัม) และยาฆ่าแมลงฟูราดาน 1-1.5 ช้อนแกง (10-15 กรัม) คลุกเคล้ากับดินบนให้ทั่วแล้วกลบกลับคืนลงไปในหลุม ให้ระดับดินสูงกว่าเดิมเล็กน้อยเผื่อสำหรับดินยุบตัวภายหลัง

วิธีการปลูกและระยะปลูกที่เหมาะสม  : ระยะเวลาที่เหมาะ ต่อการปลูกไผ่อยู่ในช่วงฤดูฝน คือ ระหว่างเดือนพฤษภาคม - กันยายน เนื่องจากช่วงระยะที่เริ่มปลูกไผ่ต้องการน้ำมาก การปลูกในช่วง ฤดูฝนจึงลดค่าใช้จ่ายในการรดน้ำลงได้มาก และเป็นระยะที่ไผ่มีการเจริญเติบโตดีที่สุดด้วย  สำหรับ ระยะปลูกและจำนวนกล้าไผ่ต่อพื้นที่ ควรมีระยะปลูกประมาณ 8 x 8 เมตร หรือประมาณ 25 กอต่อไร่ หลุมที่ปลูกมีขนาดประมาณ 50 x  50 x  50 เซนติเมตร
Rating
0 vote
Favoured:
0

Listings details

ชื่อสามัญ
ไผ่เพ็ก
ชื่อวิทยาศาสตร์
Vietnamosasa pusilla
ชื่อวงศ์
GRAMINEAE
รูปร่าง-ลักษณะ
ลักษณะทั่วไป : ไผ่เพ็กเป็นไผ่ขนาดเล็ก ลำต้นโดยเฉลี่ยสูงราว ๆ 0.5 เมตร มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 5-7 มิลลิเมตร ปล้องยาวประมาณ 20-30 เซนติเมตร รูปทรง (เรือนยอด) ใบ : เล็กเรียว สีเขียวแกมเหลือง กว้าง 1-1.5 เซนติเมตร ยาวไม่เกิน 10 ซม. ผล : ไม่นิยมรับประทาน
ลักษณะวิสัย/ประเภท
พืชเศรษฐกิจ>ไผ่ (หญ้า)
ฤดูการที่พบ
ทุกฤดู แต่ฤดูการใช้ประโยชน์คือ ฤดูฝน
การใช้ประโยชน์
ไม่นิยมรับประทาน
วิธีการนำไปใช้ประโยชน์:
แปรรูปโดยใช้ลำต้นใช้ทำแผงตากสาหร่ายทะเล ทำผลิตภัณฑ์ที่ใช้ในครอบครัว เช่น ที่รองจาน ตะกร้าขยะใบเล็ก ๆ
แหล่งที่พบ
มักพบในบริเวณที่แห้งแล้งไฟป่าไหม้บ่อย ๆ ในภาค ตะวันออกเฉียงเหนือ
ข้อมูลอื่นเพิ่มเติม
โรคและแมลง : มีโรคแมลงและศัตรูธรรมชาติ เหมือนกับโรคแมลงและศัตรูธรรมชาติของไผ่เลี้ยง อัตราการเจริญเติบโต : มีอัตราการเจริญเติบโต เหมือนกับอัตราการเจริญเติบโตของไผ่เฮียะ การเก็บรักษา : มีวิธีการเก็บรักษา เหมือนกับการเก็บรักษาของไผ่เลี้ยง การใช้ประโยชน์ทางด้านเนื้อไม้ : แปรรูปโดยใช้ลำต้นใช้ทำแผงตากสาหร่ายทะเล ทำผลิตภัณฑ์ที่ใช้ในครอบครัว เช่น ที่รองจาน ตะกร้าขยะใบเล็ก ๆ การใช้ประโยชน์ทางด้านโภชนาการ ไม่นิยมรับประทาน ข้อจำกัด : การที่ไม้ไผ่มีอายุขัยในการออกดอกและผลิตเมล็ดยาวนาน ไม้ไผ่ชนิดต่าง ๆ มีอายุขัยในการออกดอกแตกต่างกัน บางชนิดใช้เวลานาน 30-50 ปี ในขณะที่บางชนิดใช้เวลานานกว่า ร้อยปี อายุขัยในการออกดอกที่ยาวนานและไม่สม่ำเสมอเช่นนี้ เป็นอุปสรรคในการเก็บหาและรวบรวม ตัวอย่างที่จำเป็นในการจำแนกพันธุ์อย่างยิ่ง ข้อเสนอแนะ : การทำสวนไผ่นั้นใช้เวลานานถึง 3 ปี จึงจะตัดหน่อได้ ช่วงเวลาที่ยังไม่ได้ตัดหน่อ พื้น ที่ว่างอาจปลูกพืชแซมเพื่อเพิ่มรายได้ เช่น ฟัก แฟง มันเทศ พริก มะเขือ หรือพืชตระกูลถั่วต่าง ๆ และ ยังเป็นการเพิ่มธาตุอาหารแก่ดินอีกด้วย หลังจากไผ่ให้หน่อแล้วภายในสวนอาจร่มครึ้มมากขึ้น จึง เหมาะสำหรับปลูกไม้ประเภทต้นเตี้ยที่ขึ้นได้ดีในที่ร่ม เช่น กระชาย หรืออาจปลูกพืชเศรษฐกิจใหม่ ๆ เช่น สมุนไพรจำพวกเร่วและกระวานลงในสวนได้ หรือปลูกควบกับไม้ผลอื่น ๆ ได้ด้วย เช่น กระท้อน ขนุน ส้มโอ เป็นต้น
Credit
กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม l สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง
แหล่งที่มาของข้อมูล
วันที่บันทึกโดย ifarm
2011-11-11